Fable(lous)?

Απορώ με αυτή την Microsoft. Φαίνεται πως το έχει κάνει σύστημα. Πάντα ανακοινώνει δύο χρόνια πριν την κυκλοφορία ενός παιχνιδιού ή κονσόλας (βλέπε Halo 3, την κονσόλα XBOX 360). Φυσικά και αυτό έχει το αντίτιμό του. Μέχρι τώρα έχουν κυκλοφορήσει κορυφαία παιχνίδια όπως το Assassin's Creed και το Elder's Scrolls III, παιχνίδια έξυπνα, διαφορετικά από ό,τι έχουμε δει, με γραφικά που συναρπάζουν και gameplay που εθίζει. Έχουμε συναντήσει παιχνίδια που άφησαν εποχή από το 2004 (με την κυκλοφορία του ΧΒΟΧ 360) μέχρι και σήμερα, με το μέλλον μας επιφυλάσσει ακόμα πιο ενδιαφέροντες τίτλους. Μέσα στον Οκτώβριο λοιπόν, μετά από δύο χρόνια που η Microsoft το ανακοίνωσε, κυκλοφόρησε στα καταστήματα το Fable II.
Για όσους δεν γνωρίζουν:
Το Fable ήταν ένα παιχνίδι ρόλων που είχε σχεδιαστεί αποκλειστικά για την κονσόλα XBOX που την εποχή που κυκλοφόρησε ανέτρεψε την κοινοτοπία των παιχνιδιών περιπέτειας και περιήγησης με γραμμική πορεία. Στο παιχνίδι ο παίκτης είχε την δυνατότητα να αναλάβει αποστολές, να αγοράσει κατοικίες οι οποίες του παρέχουν ένα εισόδημα, να παντρευτεί, να κάνει σεξ με την γυναίκα του, να χρησιμοποιήσει γκριμάτσες και εκφράσεις και τέλος και σημαντικότερο να αποφασίσει ποιό δρόμο να ακολουθήσει. Τον καλό ή τον κακό. Ο ήρωας αποκτά φωτοστέφανο όταν είναι ανιδιοτελής, φροντίζει για το καλό της πόλης και των κατοίκων της και "φροντίζει" την γυναίκα του. Κέρατα αποκτά όταν το είδος των αποστολών που ολοκληρώνει εξυπηρετεί σε προσωπικό όφελος και κατά συνέπεια βλάπτει τους τους κατοίκους της Alvion. Με απλά λόγια, αν σκοτώσεις, κλέψεις, σκοτώσεις την γυναίκα σου, κάνεις έξωση από σπίτια, παντρευτείς την πλούσια και κακιά ο ήρωας αποκτά μία απόχρωση κόκκινη και βγάζει κέρατα (βλέπε Darth Maul). Αν βοηθάς, σκοτώνεις μόνο τους κακούς και δεν κερατώνεις την γυναίκα σου, αποκτά την όψη αλμπίνου και πάνω από το κεφάλι του αιωρείται ένα φωτεινό στεφάνι. Ο ήρωας γερνάει φυσικά και μέχρι να τερματιστεί το παιχνίδι γίνεται σχεδόν χούφταλο (αλλά με τρομερές δυνάμεις... λέμε τώρα). Το παιχνίδι ήταν επιτυχία. Και τώρα, μετά από περίπου έξι χρόνια η δεύτερη συνέχεια. Φαντάστηκα πως με τα σημερινά δεδομένα, τις τεχνολογικές αλλαγές, το πιο ώριμο κοινό πως το νέο Fable θα έσκιζε κυριολεκτικά. Έκανα λάθος. Το παιχνίδι είναι μία λίγο καλύτερη έκδοση από εκείνη που μας είχε συνεπάρει μερικά χρόνια πριν. Τα μόνα καινούρια χαρακτηριστικά που έχουν προστεθεί είναι:
1. Η δυνατότητα επιλογής θηλυκού ή αρσενικού ήρωα από την αρχή του παιχνιδιού
2. Σε περίπτωση που έχει μείνει ταπί ο ήρωας μπορεί να βγάλει εύκολα χρήματα με εργασία σε ξυλουργείο, ή σε μπυραρία, ή σε σιδηρουργείο.
3. Ο ήρωας έχει την δυνατότητα να παντρευτεί κάποιον/α ιδίου φίλου (αυτό πράγματι έχει πλάκα)
4. Υπάρχει ένας σχετικός πλουραλισμός σε γκριμάτσες και εκφράσεις που μπορεί ο ήρωας να πάρει.
5. Από την αρχή του παιχνιδιού ο ήρωας έχει μαζί του έναν σκύλο ο οποίος μπορεί να εκπαιδευτεί και να κυνηγά, να ψάχνει για θησαυρούς και θαμμένα αντικείμενα και να βοηθά στις μάχες.
6. Τα γραφικά ασφαλώς έχουν σχετικά καλυτερεύσει εφόσον το μηχάνημα που τα παράγει είναι πολύ δυνατότερο από τον πρόγονό του.
7. Το βασίλειο της Alvion είναι πράγματι εντυπωσιακά τεράστιο και προκαλεί τον παίκτη να το εξερευνήσει.
Στην ουσία το παιχνίδι δεν είναι ικανό να τραβήξει την προσοχή του κοινού. Δεν περιέχει καμία απολύτως καινοτομία, η πορεία του είναι γραμμική εφόσον οι πράξεις του ήρωα μπορούν μόνο να χαρακτηρίσουν τον ήρωα καλό ή κακό και τέλος τα γραφικά και ο γενικότερος σχεδιασμός αφήνουν τον ώριμο gamer παγερά αδιάφορο (αφορά όσους έχουν παίξει παιχνίδια όπως το Elder's Scrolls και Morrowind). Ευχόμαστε στο μέλλον η Microsoft να μας παρέχει πρωτοπόρους τίτλους και να κάνει περισσότερη έρευνα που αφορά το μέλλον των παιχνιδιών αντί να αναμασά τα ίδια και τα ίδια και να τα πουλάει με μικρές παραλλαγές.

Η κονσόλα κάνει το παιχνίδι ή το παιχνίδι την κονσόλα;

Κάθε παιχνιδομηχανή έχει την ιδιαιτερότητά της. Ο ιδιοκτήτης της συνήθως την αγοράζει λόγω των απαιτήσεων που έχει ανάλογα με τις τεχνολογικές τάσεις που κάνουν την εμφάνισή τους σαν ομανίτους (στα Κρητικά σημαίνει «μανιτάρια») κάθε 6 μήνες.
Ευτυχώς οι κονσόλες δεν ζουν μόνο 6 μήνες αλλά 5 χρόνια (λέμε τώρα). Όμως εμείς εδώ δεν θέλουμε να πούμε ποια είναι η καλύτερη παιχνιδομηχανή στην αγορά (φυσικά ξέρουμε όλοι ποια είναι :P)
Μερικές φορές δεν αγοράζουμε ένα μηχάνημα μόνο διότι έχει bluray ή έχει τρομερή κάρτα γραφικών ή επειδή ταιριάζει με τον καινούριο iMac.
Μερικές φορές αγοράζουμε ένα μηχάνημα μόνο και μόνο επειδή ένα παιχνίδι σχεδιάζεται αποκλειστικά γι αυτό και η μοναδικότητά του σε σχέση με πολλούς άλλους παράγοντες το κάνουν επίσημα «λόγος αγοράς κονσόλας».
Αναλυτικά:
PS3: Ο μόνος λόγος αγοράς αυτού του wanna-be καταπληκτικού μηχανήματος είναι το παιχνίδι Little Big Planet που αναμένεται σε λίγες εβδομάδες στα ράφια των καταστημάτων. Πρόκειται για ένα παιχνίδι σχεδιασμένο από την Sony για το Sony PlayStation 3 που προσομοιώνει έναν φανταστικό κόσμο σε σχέση με τους κανόνες της φυσικής. Ο παίκτης σχεδιάζει μία πίστα με χαρτόνια, κορδόνια, κονσερβοκούτια, Χριστουγεννιάτικα λαμπάκια (και ό,τι μπορεί να φανταστεί κανείς) σε όλα τα μεγέθη (η κλίμακα δεν παίζει ρόλο). Έπειτα, καλείται να τερματίσει την πίστα με έναν πάνινο ήρωα της επιλογής του (θυμάστε την σειρά διαφημίσεων της Opel);
Εκπληκτικά γραφικά, τέλεια προσομοίωση των αντικειμένων σε σχέση με το μέγεθός τους και το υλικό τους . Το καλύτερο παιχνίδι που είχε βγάλει ποτέ η Sony.
ΧΒΟΧ 360: Ωραία κονσόλα, άσπρη όμως χωρίς το Gears of War δεν αξίζει μία. Τώρα λοιπόν που κυκλοφορεί η δεύτερη συνέχεια του παιχνιδιού ετοιμαστείτε για τρελό “Splatter” καθώς το Epic Games έχε ανακοινώσει από πέρυσι τις τρομερές γραφικές αναβαθμίσεις που θα κάνουν και τον ποιο hard core gamer να μην μπορεί να κοιμηθεί . Ρεαλισμός (εχμ οκ δεν είναι και πολύ ρεαλιστικό να κυνηγάς εξωγήινους με το αλυσοπρίονο) στο έπακρο και φωτισμοί που θα μας αφήσουν με το στόμα να χάσκει (όχι το σκυλί «χάσκι», αν και στις δύο περιπτώσεις τρέχουν σάλια).
PSP: Όχι, δεν είναι το Lego Indiana Jones (το οποίο ήταν εκπληκτικό και στην έκδοση για PSP) ούτε το σουρεαλιστικό Echochrome. Δύο παιχνίδια είναι υπεύθυνα για την άμεση αγορά ενός PSP και παραδόξως είναι παραγωγές και σχεδιασμός Sony.
Το Loco Roco και το Pata Pon που είναι παρόμοιας αισθητικής παιχνίδια έχουν δύο ιδιαιτερότητες. Η πρώτη είναι πως κυκλοφορούν αποκλειστικά για την κονσόλα PSP και η δεύτερη είναι η διαφορετικότητά τους από ό,τι έχουμε δει μέχρι τώρα στον κόσμο του Gaming. Αναλυτικά, το Loco Roco έχει σαν ήρωα ένα κίτρινο πλάσμα χωρίς πόδια, ή χέρια παρά μόνο μία κεραία (η οποία παίζει ρόλο ντεκόρ) και ένα παχουλό σώμα. Όμως μπορεί να κυλάει προς μία κατεύθυνση. Με τα κουμπιά L και R καλείστε να γείρετε τον κόσμο στον οποίο βρίσκεται δεξιά ή αριστερά για να κυλήσει το μικρό χοντρό κίτρινο ον. Όσα περισσότερα λουλούδια φάει τόσο πιο χοντρό γίνεται. Επειδή όμως μετά από ένα σημείο και έπειτα γίνεται θεόχοντρο και καλείται να περάσει μέσα από κάποιες μικρές τρύπες, μπορεί να διασπαστεί σε μικρότερα κίτρινα όντα με κεραία - ντεκόρ. Αφού περάσουν τα κίτρινα όντα το εμπόδιο μπορούν να επανενωθούν.
Το Pata Pon είναι παρόμοιας φιλοσοφίας. Ο παίχτης είναι ο θεός μερικών όντων κυκλικού σχήματος και τα όντα αυτά για να μπορέσουν να επιζήσουν, δηλαδή να κυνηγήσουν, να σκοτώσουν τους εχθρούς από τους οποίους απειλούνται, ζητούν από τον θεό τους (εμάς δηλαδή) να τους δώσει τον μαγικό μουσικό ρυθμό της επιβίωσής τους. Τα κουμπιά του PSP, δηλαδή ο κύκλος, το τετράγωνο, το χι και το τρίγωνο αντιστοιχούν σε μία δισύλλαβη μελωδία. Εμείς, ο θεός που αγαπάει αυτά τα στρογγυλά πλάσματα, πρέπει να ακολουθήσουμε τον ρυθμό σε συνδυασμό με το μουσικό κομμάτι που αντιστοιχεί σε διάφορες δράσεις, όπως την επίθεση, την άμυνα, το βάδισμα και άλλα.
Και τα δύο παιχνίδια είναι άξια πέρα των προσδοκιών ενός παίχτη PSP όχι μόνο για την αισθητική τους αλλά για την ευφυΐα που αφορά τον τρόπο παιχνιδιού. Μόνο η Sony μπορεί να σχεδιάσει τέτοιες καινοτομίες στα παιχνίδια της!
Wii: Εδώ έχουμε πρόβλημα διότι το Wii από μόνο του είναι το εν δυνάμει μηχάνημα για ακόμα καλύτερα παιχνίδια. Με το Wii Fit το gaming θα αλλάξει διάσταση. Διάολε μέχρι και ποδόσφαιρο θα μπορούμε να παίξουμε κυριολεκτικά. Όμως πέρα από τους προσωπικούς εκθιασμούς που εκφράζω κατά καιρούς γι αυτή την μικρή και προσιτή κονσόλα και πέρα από το γεγονός ότι ακόμα και ο Tony Stark έχει μία τέτοια στο εργαστήριό του (όταν βαριέται να παίζει τον IronMan παίζει Star Wars Force Unleashed) τα παιχνίδια που προσθέτουν την ανάγκη αγοράς της είναι δύο. Το Okami της Capcom το οποίο είχε κυκλοφορήσει πριν από λίγα χρόνια για την αντίκα PS2 πραγματικά αξίζει υποκλίσεις. Η αισθητική του, η πλοκή του και το σενάριό του μαζί με την χρήση του «ουράνιου πινέλου» μαγεύει για πολλές ώρες, εφόσον το παιχνίδι είναι τεράστιο! Το δεύτερο παιχνίδι (οκ είναι εντελώς υποκειμενική η άποψη εφόσον είμαι Star Wars freak) είναι το Star Wars Clone Wars. Όταν κυκλοφόρησε το Wii δεν σκεφθήκατε ποτέ την δυνατότητα να κρατήσετε στα χέρια σας το Wii Remote και να το κουνάτε πέρα δώθε σαν να είναι φωτόσπαθο; Ε, τώρα με αυτό το παιχνίδι (και το Star Wars: The Force Unleashed) αυτό το όνειρο έγινε πραγματικότητα. (θυμάμαι πως μικρή είχα έναν πράσινο φωσφοριζέ χάρακα και το κουνούσα πέρα δώθε στο σπίτι φαντάζοντας πως κρατάω φωτόσπαθο – έκανα που και που ζημιές και η μητέρα μου μετά με κυνηγούσε με τον αγαπημένο μου χάρακα). Η υπέρτατη ευτυχία είναι όταν κουνάτε το φωτόσπαθο βγαίνει και ο αντίστοιχος ήχος από το ηχείο του Wii Remote. Τα συγκεκριμένα παιχνίδια όμως πέρα από όλα αυτά τα μαγικά πράγματα έχουν την δυνατότητα να προσομοιώνουν την κίνησή σας και να την μεταφράζουν στην οθόνη της τηλεόρασής σας. Πιστέψτε με, είναι πολύ κουραστικό να είσαι Jedi. Μετά από 40 λεπτά είσαστε έτοιμοι για ύπνο.
Αυτά είναι τα παιχνίδια και αυτές οι κονσόλες. Διαλιέχτε και πάρτε ανάλογα με το γούστο σας, την τσέπη σας (μερικοί δεν λογαριάζουν την τσέπη τους) και τις προτιμήσεις σας.
(Νομίζω μετά από αυτό το άρθρο καταλάβαμε όλοι ποια εννοώ την καλύτερη παιχνιδομηχανή μέχρι τώρα).

Το Console Gamez ανανεώνεται!

Μετά από τόσα χρόνια που βρίσκεται στον αέρα αυτός ο τόπος, χρειαζόταν μία ανανέωση στην αισθητική του και στον σχεδιασμό του. Με μεγάλη δυσκολία κατάφερνα τον τελευταίο καιρό να ανανεώσω το περιεχόμενο εφόσον οι σελίδες όλες είναι στατικές. Οι προγραμματιστικές μου γνώσεις είναι περιορισμένες και όλες οι ανανεώσεις των σελίδων γίνονταν "με το χέρι".
Για την ώρα έχει ξεκινήσει το σχεδιασμός των ιστοσελίδων με νέο design και νέα προοπτική που αφορά περισσότερες παροχές σε δωρεάν desktop και console wallpapers. Τα "Νέα" του Console Gamez θα μας τα παρέχουν και άλλοι συνεργάτες που θα εργαστούν αφιλοκερδώς γι αυτόν τον τόπο με βασικό γνώμονα, την αγάπη τους για τα παιχνίδια. Ευχαριστούμε θερμά όλους όσους επισκέπτονται τον τόπο μας και υποσχόμαστε καλύτερο περιεχόμενο και συχνότερες ανανεώσεις.

Φιλικά Cyberella

Υ.Γ.: Πατήστε την εικόνα και δείτε ένα sneak peek.

Καθαριότητα είναι μισή αρχοντιά

Μετά από προσωπική εμπειρία, διαπίστωσα πως δεν είναι τόσο δύσκολο να πλένεις τα πιάτα, ή να σκουπίζεις τον πάτωμα του σπιτιού σου, όσο να ξεσκονίζεις τις κονσόλες σου.
Δύσκολη πίστα το καθάρισμα, όσο δύσκολο είναι να τερματίσεις το Star Wars The Force Unleashed. Όμως δεν είναι και ακατόρθωτο!
Σας παρουσιάζουμε αναλυτικά τον τρόπο καθαρισμού και την δυσκολία που διαπιστώσαμε σε μερικές κονσόλες.
Wii: Πράγματι, αυτή η κονσόλα είναι πολύ εύκολο να την καθαρίσεις. Με ένα στεγνό πανάκι (αφού πρώτα κλείσετε την κονσόλα και την βγάλετε από την πρίζα, ώστε να μην δημιουργηθεί στατικός ηλεκτρισμός και βραχυκυκλώσει το σύστημα) φεύγει πολύ εύκολα η σκόνη. Επειδή είναι άσπρο το χρώμα της κονσόλας απαιτείται συχνό ξεσκόνισμα. Το ξεσκονόπανο Swifer είναι ό,τι πρέπει γι αυτή τη δουλειά μιας διότι η επιφάνεια του Wii είναι γυαλιστερή και όχι ματ.
XBOX: Αμάαααν. Εκεί τα βρήκα πολύ σκούρα! Λόγω των γραμμών που προεξέχουν δεξιά κι αριστερά, το οποιοδήποτε ξεσκονόπανο δεν θα κάνει δουλειά. Προμηθευτείτε μπατονέττες και ένα καθαριστικό οθόνης (όχι το ακριβό, αυτό που κάνει 5 ευρώ). Βρέξτε ελαφρά την μπατονέττα με το καθαριστικό και περάστε την μέσα από την εσωχές. Υπομονή και θα καθαρίσει η "αντίκα" σας. Το ίδιο ισχύει και για την επιφάνεια που σχηματίζεται το λογότυπο "Χ".
ΧΒΟΧ 360: Εδώ, το Swifer μπορεί να κάνει δουλειά. Αν όμως έχετε καιρό να την καθαρίσετε την κονσόλα σας, τότε πολύ προσεχτικά (αφού την βγάλετε από την πρίζα και τα λοιπά) θα πάρετε ένα βετέξ πολύ ελαφρά βρεμένο με ελάχιστο σαπούνι και θα καθαρίσετε τις επιφάνειες της κονσόλας σας με κυκλικές κινήσεις. Μετά με ένα στεγνό πανί επαναλάβετε τις κινήσεις και voila! Η κονσόλα σας θα είναι πιο καθαρή και από την μέρα που την αγοράσατε. Όλη αυτή η διαδικασία γίνεται διότι η κονσόλα είναι κατασκευασμένη από ματ άσπρο πλαστικό με συνέπεια να τραβάει σκόνη και να αλλάζει το χρώμα της σε γκρι ανοιχτό. Πφού!
PS2: Κι εδώ τα βρήκαμε σκούρα. Οι θέσεις που βρίσκεται ο ανεμιστήρας, το memory stick και η εταζέρα του DVD-ROM είναι οι πιο δύσκολες επιφάνειες στον καθαρισμό τους. Πάλι εδώ παίζει το γνωστό σχήμα "μπατονέττα". Οπλιστείτε με υπομονή και θα δείτε στο τέλος πως θα είσαστε πολύ περήφανοι. Η υπόλοιπη κονσόλα καθαρίζεται με ένα ξεσκονόπανο, ή αν είναι πολύ βρώμικη (δηλαδή αν έχει πιάσει κομματάκι μπίχλα) τότε με το φθηνό καθαριστικό οθόνης και ένα στεγνό πανάκι οθόνης (μαλακό) μπορεί να καθαρίσει τις λείες επιφάνειες.
PSP: Πράγματι, αυτή η κονσόλα θέλει συνέχεια καθάρισμα. Ο λόγος είναι πως το "βινίλ" πλαστικό της καθώς και η οθόνη της γεμίζει με το παραμικρό δαχτυλιές. Με ένα βελούδινο πανάκι, όπως αυτά που καθαρίζουν τα γυαλιά οράσεως, καθαρίζεται πολύ εύκολα.
PS3: Καλύτερα να μην αγγίζετε πολύ συχνά το μηχάνημα διότι γεμίζει τόσο εύκολα δαχτυλιές που η ομάδα CSI θα έκανε πάρτι μόλις την αντικρίσει. Αν δεν την αγγίζετε συχνά, τότε με ένα πανάκι που δεν δημιουργεί στατικό ηλεκτρισμό και μαζεύει την σκόνη αντί να την πασαλείβει γίνεται δουλειά. Αν όμως έχει γεμίσει δαχτυλιές τότε πάλι παίρνετε το ωραίο βελουτέ πανάκι με καθαριστικό οθόνης και απαλά καθαρίζετε. Υπομονή και το PS3 σας θα γυαλίζει τόσο όσο τα καινούρια λουστρίνια του Ferragamo.
Η καθαριότητα είναι η μισή αρχοντιά, όμως όσον αφορά τις κονσόλες σας ο καθαρισμός τους είναι απαραίτητος εφόσον εξαρτάται από αυτόν απόλυτα η βιωσιμότητά τους. Η σκόνη και ακόμα χειρότερα η σκόνη που έχει στερεοποιηθεί θέλει άμεσα καθαρισμό αλλιώς τα μηχανήματά σας θα τα κλαίτε.
Και μην ξεχνάτε: Καθαρή κονσόλα, δαχτυλιές δεν φοβάται!

Και κλάαααααμα η κυρία!

Πριν από κάποια χρόνια κορόιδευα εκείνους που συγκινούνται όταν βλέπουν μελό ταινίες. Θυμάμαι χαρακτηριστικά πως είχα πάει σινεμά με τις φιλενάδες μου στην ταινία «Ξυπνήματα» (Awakenings). Η μία φιλενάδα από την μέση της ταινίας είχε πλαντάξει στο κλάμα. Δεν μπορώ να πω, η ταινία ήταν άκρως συγκινητική και πράγματι μπορούσε να προκαλέσει μεγάλες απώλειες δακρύων όμως με ξένισε το πόσο πια έχει «αγγίξει» την φίλη μου. Παρόλα αυτά αν και όταν παρακολουθώ ένα έργο γίνομαι ένα με αυτό (όπως και στα βιβλία) δεν έχυσα δάκρυ.
Μετά από κάποια χρόνια είχα πάει με το τότε je t’aime για να δω το Artificial Intelligence. Αν και είμαι μεγάλος fan του Steven Spielberg η ταινία δεν με άγγιξε τόσο όσο το αγόρι μου που είχε πλαντάξει στο κλάμα σκουπίζοντας την μύτη του με τις χαρτοπετσέτες των Village Cinemas. Θεώρησα Ήταν αστείο το να συγκινηθώ για την εκπλήρωση της επιθυμίας ενός ρομπότ από την νεράιδα του παραμυθιού Πινόκιο (αυτό δεν ακούγεται και πολύ σουρεαλιστικό, ακούγεται σαν ανέκδοτο που το έχει βγάλει τρόφιμος ψυχιατρείου). Εν πάση περιπτώσει, δεν υπήρχε ταινία που να με κάνει έστω να βουρκώσω. Όλα όμως άλλαξαν όταν είδα την ταινία Braveheart.
Πήγα πάλι σινεμά (δεν θυμάμαι με ποιόν) και συγκλονίστηκα με τον κύριο Mel Gibson. Δεν δάκρυσα, όοοοοοχι! Όμως συγκλονίστηκα. Έτσι, ένα βράδυ, κάποιο κανάλι αποφάσισε να δείξει την ταινία. Και τότε συνέβη! Κλάμα, ασταμάτητο, με λυγμούς, τα χαρτομάντιλα πήραν την θέση του χαρτιού τουαλέτας. Non stop. Κλάμα όταν του σκοτώνουν την γυναίκα που έχει παντρευτεί κρυφά, κλάμα όταν εμψυχώνει τους συμπατριώτες του, κλάμα όταν τον φυλακίζουν, κλάμα όταν τον βασανίζουν, κλάμα κλύσμα τέλος πάντων.
Ασφαλώς, όταν τελείωσε η ταινία τελείωσε και το κλάμα, εφόσον το μυαλό φεύγει από τον κόσμο που σου περιγράφει η ταινία και σε απασχολεί αμέσως το τι θα μαγειρέψεις αύριο, τι ώρα να βάλεις ξυπνητήρι και διάφορες άλλες πεζές δραστηριότητες που δεν έχουν καμία απολύτως σχέση με τον ηρωικό William Wallace.
Έκτοτε, έκλαιγα σε διάφορες άσχετες ταινίες όπως ο Harry Potter (εκεί έριχνα και ένα προκαταρκτικό κλάμα διαβάζοντας τα βιβλία), ο Βασιλιάς των Λιονταριών (σε δεύτερη προβολή, διότι η πρώτη με είχε αφήσει παγερά ασυγκίνητη), το Moulin Rouse (απερίγραπτο κλάμα στο τέλος, τα δάκρυα έτρεχαν όπως η βροχή στο ελενίτ), Ο Τίγρης και ο Δράκος και το Κίνγκ Κόνγκ (γιατί να σκοτώσουν τον καημένο τον Κίνγκ Κόνγκ). Όλες εκείνες τις φορές, ένιωθα τόση ντροπή (όταν δεν την έβλεπα μόνη) που προσπαθούσα να κάνω διάφορες πατέντες να μαζέψω τα επίμονα ζουμιά καθώς είχα αναγάγει σε επιστήμη στο να το παίζω άνετη στην περίπτωση που έπεφτε κανένα βλέμμα πάνω μου.
Ασφαλώς οι ταινίες: Τα Πάθη του Χριστού, Ο Επίμονος Κηπουρός, Το Σκοτεινό Ποτάμι και Οι Αδιάφθοροι είναι εγγύηση δακρύων. Όμως υπήρξαν και ταινίες που ενώ μου άρεσαν, θέλω να πω πως αντιλήφθηκα κατά κάποιο τρόπο τι θέλει να πει ο ποιητής, δεν μου προκάλεσαν αυτή τον χείμαρρο δακρύων και μύξων. Το Ρέκβιεμ για ένα Όνειρο, Τα 21 Γραμμάρια και το Crash κατάφεραν μόνο να με ψυχοπλακώσουν.
Προσπαθώντας να καταλάβω γιατί το Braveheart μου προκάλεσε μία συναισθηματική στροφή στην 7η τέχνη 160 μοιρών κατάφερα να καταλήξω στους εξής πιθανούς παράγοντες.
1. Όταν είμαι συναισθηματικά φορτισμένη, η ταινία με επηρεάζει σε σημείο που γίνομαι αλοιφή για τον ήλιο από το κλάμα (πράγματι όταν είδα τον Mel Gibson είχα μόλις χωρίσει από έναν γκόμενο, όχι αυτόν που ανάφερα, άλλον).
2. Οι ταινίες και οι Χολιγουντιανοί παραγωγοί έχουν καλυτερέψει.
3. Έχω αρχίσει να γερνάω.

Το άλλο με τον Τοτό το άκουσες;

Λίγο πριν τις διακοπές, εκεί που νομίζεις πως έκανες τι βασικό σου χρέος με το να αγοράσεις εισιτήρια και είσαι με το ένα πόδι στο καράβι (ακόμα και αν αργεί η μέρα της αναχώρησης) αποκτάς κάποιο πρόβλημα με την υγεία σου.

Κάτι τέτοιο έχει συμβεί σε μένα.

Δεν με ταλαιπωρεί με οποιοδήποτε δυσάρεστο τρόπο αλλά συνεχίζεται να υφίσταται εδώ και 3 εβδομάδες. Το χρονικό διάστημα που έχω αυτό το πρόβλημα υγείας ήταν που με προβλημάτισε και με ώθησε να ψάξω να βρω γιατρό.

Όμως τι γιατρό;

Οπότε ξεκίνησα με δερματολόγο. Έκατσα στην ουρά στις 7:00 το πρωί έξω από του Συγγρού και εξετάστηκα στις 10:00 (γρήγορα έκανα κιόλας). Η γιατρός δεν μπορούσε να αξιολογήσει την πάθηση και αφού της ζήτησα ποιάς ειδικότητας γιατρός θα έπρεπε να με εξετάσει, μου επανέλαβε πως η κατάσταση δεν αξιολογείται.

Αυτοί οι Έλληνες γιατροί έχουν 3 λέξεις στο λεξιλόγιό τους που τις χρησιμοποιούν “by default” για πάνω από 3 περιπτώσεις. Η μία από αυτές είναι «δεν αξιολογείται».

Έκανα λοιπόν κι εγώ από μόνη μου την διάγνωση και αποφάσισα πως ο επόμενος γιατρός θα είναι ορθοπεδικός. Το ΚΑΤ εφημέρευε και ήξερα που θα ήταν λιγάκι δύσκολο να εξεταστώ σε εφημερία μίας και εξετάζονται μόνο οι ετοιμοθάνατοι, ή οι ακρωτηριασμένοι.

Πήγα λοιπόν από την Μιχαλακοπούλου στο Μαρούσι με την θερμοκρασία να φλερτάρει τους 40 βαθμούς. Ήμουν εξοπλισμένη με καπέλο, «ειδικό» άσπρο φορεματάκι που αερίζεται (ναι, είχε και ανεμιστήρα, τι αστείο… μμμ), με το νεράκι μου στην τσάντα.

Φτάνω στο ΚΑΤ (και μου αρέσουν τα νοσοκομείααααααα… πάααααααααρα πολύ), πάω στα εξωτερικά ιατρεία και ζητώ νούμερο για εξέταση.

Δεν μου δώσανε νούμερο διότι έκριναν πως η κατάστασή μου δεν ήταν τόσο επείγουσα ώστε να χρειαστεί εδώ και τώρα να εξεταστώ. Εκείνος που έκανε την διάγνωση δεν ήταν γιατρός, μήτε νοσοκόμα. Ήταν ο σεκιουριτάς! Ναι! Αυτός που μου έκανε την διάγνωση και έκρινε πως επειδή δεν είναι ακρωτηριασμένο το χέρι μου δεν έχω το δικαίωμα να εξεταστώ σε νοσοκομείο του ΙΚΑ που δίνω από την πρώτη μέρα που εργάστηκα στην ζωή μου τον μισό μισθό μου, ήταν ο Security Man!

Αιφνιδιάστηκα!

Δεν ήξερα τι να πω. Όταν κιόλας θέλεις να ξεμπερδεύεις με ένα χαζό θέμα υγείας και ξαφνικά βρίσκεις μπροστά σου τον Security M.D. (μου θυμίζει το House M.D.) δεν σου ‘ρχεται να βρίσεις αυτόματα. Μετά, στην επιστροφή, στον δρόμο βρίζεις και μετά σε παίρνουν για τρελό.

Λένε πως στην Ελλάδα ό,τι δηλώσεις είσαι. Θα ήθελα να αλλάξω αυτό το γνωμικό: «Ότι θέλεις να είσαι, είσαι». Δεν είναι ανάγκη να το δηλώσεις.

Και με τις υγείες μας!

Μαζί με το μαγιό και τα βατραχοπέδιλα να πάρω τα εξής:

Είναι προφανές! Το καλοκαίρι ήρθε και η πόλη είναι ανυπόφορη… Για όσους ετοιμάζουν τις βαλίτσες τους σε δροσερές παραλίες το Console GameZ δίνει τις εξής 10 προτάσεις:

1. Να αποκτήσετε ένα PSP Lite & Slim. Δεν είναι εδά και πολύ ακριβό. Κοστίζει 170 ευρώ και η νέα αυτή έκδοση συμπεριλαμβάνει φόρτιση μέσω USB. Επίσης περιέχει πολλές χρωματικές θεματικές παραλλαγές, καλύτερο ήχο, και φωτεινότερη οθόνη. Επίσης μπορείτε να σερφάρετε στο διαδίκτυο, να γεμίσετε το memory stick σας με ταινίες mp4 και να προσθέσετε μερικά mp3. Ενδείκνυται η κονσόλα για τους ταξιδιώτες με καράβι (τύπου που κάνει 10 ώρες να φτάσει στον προορισμό του και είναι χάρχαλο που σημαίνει ότι κουνάει διαβολεμένα με 2 Μποφώρ).

2. Να παίξετε οπωσδήποτε για την κονσόλα ΧΒΟΧ 360 το άκρως δροσιστικό Dead or Alive Xtream Beach Volleyball 2. Ο αντρικός πληθυσμός των gamers θα το εκτιμήσει το παιχνίδι σε… εχμ βάθος.

3. Να κάνετε μία βόλτα (ή και περισσότερες αν επιθυμείτε) στους βυθούς της Καραϊβικής με το Endless Ocean αποκλειστικά και μόνο για το Wii. Είναι σίγουρο πως την επομένη θα ξεκινήσετε μαθήματα αυτόνομης κατάδυσης.

4. Να δανειστείτε - αγοράσετε το Lego Indiana Jones. Είναι All Seasons Game και έχει πολύ γέλιο.

5. Όσοι έχετε την κονσόλα Wii, να αποκτήσετε το Wii Fit για να γυμνάστε τους κοιλιακούς σας και τους γλουτούς σας ώστε να «σκάσετε» στα παραλιακά θέρετρα με κορμί θεϊκό! (ε, καλά… υπερβάλω αλλά πλάκα – πλάκα το Wii Fit κάνει δουλειά). Αν δεν έχετε την διάθεση να δώσετε τα 100 ευρώ για να κάνετε yoga και ski, με το Wii Sports μπορείτε να κάνετε «δουλειά» επίσης. Παίξτε λίγο τένις, λίγο μποξ και βγείτε στις παραλίες να εντυπωσιάσετε τα πλήθη με τις ρακέτες πάντα με στυλ «Bjorn Born».

6. Παίζοντας Tekken για μία ώρα καίτε ίσες θερμίδες όπως να ανεβοκατεβείτε 3 φορές από το ισόγειο μέχρι τον 4ο όροφο. Δυστυχώς όμως δεν γυμνάζει τις ίδιες μυικές ομάδες, απλώς καίτε θερμίδες. Όσοι λοιπόν έχετε μία από της θρυλικές κονσόλες PSX, PS2, PSP ή PS3 επιλέξτε τον Yoshimitsu και ρίξτε αλύπητα ξύλο!

7. Για όσους δεν μπορούν να πιστέψουν ότι η Ελλάδα πήγε στον πάτο με το φετινό Euro και επιθυμούν μία δεύτερη ευκαιρία, προτείνουμε το UEFA Euro 2008 το οποίο μπορείτε να βρείτε για όλες τις κονσόλες.

8. Είσαστε άρρυθμοι; Θέλετε να είσαστε έτοιμοι για να εντυπωσιάσετε τα πλήθη με τις χορευτικές σας ικανότητες στο Super Paradise και στα Club της Σαντορίνης και της Πάρου (καλά υπάρχουν club και σε άλλα θέρετρα); Υπάρχει λύση και λέγεται PataPon. Το καταπληκτικό παιχνιδάκι για το PSP θα σας μάθει χαριτωμένα τι σημαίνει να έχεις ρυθμό.

9. Γλυκαθείτε με τα previews των Tomb Raider Underworld, Prince of Persia, God of War III, Call of Duty: World at War First Look και Gears of War II διότι προβλέπεται το φετινό φθινόπωρο να είναι άκρως ενδιαφέρον.

10. Αποκτήστε ένα Nintendo DS (σε καλοκαιρινό χρωματάκι) και οπωσδήποτε παίξτε το Arkanoid DS. Ενδείκνυται για την παραλία, όταν όλοι παίζουν με το φρίζμπι και βαριέστε αφόρητα να κυνηγάτε τον πλαστικό ιπτάμενο δίσκο. Επίσης αντί να λύνεται σταυρόλεξα, λύστε ένα block puzzle!

Προσθήκη: Λόγω της τρομερής ακρίβειας και ανατίμησης των προϊόντων στην Ελληνική αγορά, το Console GameZ σας προτείνει αν έχετε φίλους με φορητές κονσόλες, να τους παρακαλέσετε με δάκρυα στα μάτια και γονατιστοί να σας την δανείσει για τις διακοπές (μαζί με μερικά παιχνίδια ασφαλώς).